سلام عزيز دلم

حالت خوبه؟ خوشي؟ سلامتي؟عيدت مبارك! عيدي هم كه بهت ندادم! ببخشيد در كل!! تو اين يه ساله خيلي بهت زحمت دادم! خيلي اذيتت كردم! اينم روش!
ميدونم مي فهمي چي ميگم! ميدونم قبل ازينكه حتي اولين كلمه رو تايپ كنم ميدونستي كه اينو برات مي نويسم!‌ ميدونستي ميدمش به خودت!‌ مي دونستي كه لازم نيست بين من و تو حرفي رد و بدل بشه تا حال هم ديگه رو بفهميم! مي دونستي كه تمام وقت من دارم به تو فك مي كنم و تو به من!‌همه ي اينا رو ميدونستي!
حالا مي خوام تشكر كنم ازت،‌ به خاطر همه چي،‌ به خاطر اينكه يه سال آزگار توي تمام شرايط خوب و بد با من بودي، با بداخلاقيام ساختي با دمدمي مزاجيام با لجبازيام با قهرام با كينه هام با دشمنيام با......

ممنونم ازت! ازينكه گذاشتي حرفمو بزنم بدون اينكه داد بكشي يا اخم كني يا قهر كني يا بخواي به صراط مستقيم هدايتم كني و كلي "يا" هاي ديگه كه اگه بخوام همه شونو بنويسم كامپيوتر هنگ ميكنه!

اون جمله ي كليشه اي رو لازم نيست  بنويسم تا بفهميش،‌ ميدونم كه ننوشته دركش كردي، بهتر از تك تك ذرات عالم.

ميدونم كه خبر داري، اما اينا تو دلم سنگيني مي كنه و تا وقتي بهت نگفتمش همينجوري رو دلم مي مونه! بذار بگم!
از خودم خجالت ميكشم عزيز دلم! كاش اينجوري نبودم!‌ خجالت مي كشم وقتي كه فكر مي كنم چي بودم و چي شدم! از بي خيال بودنم بعضي وقتا دلم ميگيره!‌ ميدوني چي ميگم؟‌

خجالت ميكشم وقتي كه مي بينم مامان بابام چه فكري در موردم مي كنن و خود واقعيم چيم! گاهي وقتا به خاطر موذي بودنم خودم از خودم بدم مياد! وقتي كه بابا ميگه خوشحالم راه خودتو با درس خوندن پيدا كردي و من تو دلم بهش مي خندم... فك ميكنم كه چرا من بايد انقد عوض شده باشم؟ چرا؟ كلي نقشه ريخته بودم بابا! المپياد...حقوق... وکالت... چي شد اون همه اميد و آرزو؟‌چي شد پس؟ كجا رفت؟؟ نكنه همين دور و برا قايم شده ؟‌ كجاس؟ كوش؟‌ چرا هر چي مي گردم پيداش نمي كنم؟ چرا؟ ميگردم؟‌ واقعا دارم مي گردم؟‌

چرا من انقد بدم مياد از اينكه اسم مدرسه مو بگم؟‌چرا؟ چرا پس بقيه ي هم مدرسه ايام بدشون نمياد؟ چون كه نمي خوام مردم فك كنن دارم پز ميدم،‌نميخوام مغرور باشم؟‌ خودمونو گول نزنيم،‌يه جورايي افت داره برام‌! انگار از جنس اينجا و آدماي اينجا نيستم،‌حداقل ديگه نيستم!‌ از كي تا حالا؟‌ بماند!
حوصله تو سر بردم عزيز دلم نه؟‌چرا شكايت نمي كني؟ از بس كه خوبي! ميدونم!‌كادو ازين بي مزه تر؟ بازم ببخشيد!

دلم گرفته عزيز دلم،‌چرا اينجوري شده؟‌ چرا؟‌اينجوري نبود،‌يا بود؟‌ از خود پرستا بدم مياد!‌ نمي تونم جلوي خودمو بگيرم،‌دست خودم نيست! يادته؟؟ "من هيچوقت...هيچوقت..."‌ بقيه شو نميگم كه فقط خودم و خودت بفهميم جريان چيه!‌ به هيچكس نمي گيم! يه راز!‌ اينو كه دارم مي نويسم برات،‌حالم همينجوري بدتر و بدتر ميشه!!‌ لعنتي!‌چه مرگمه؟‌ خيلي تنهام!‌ كاش مي تونستم تو بغلت گريه كنم!‌ يه گريه ي سير،‌به اندازه ي همه ي آغوشايي كه ازم دريغ كردن!‌ به اندازه ي فرق ظاهر و باطن همه ي آدمايي كه وقتي ديدنم تو صورتشون يه لبخند كاشتن و تو باطنشون... نميدونم،‌ حلواي شب هفتمو خوردن لابد.

چقد بخيل! د آخه آشغال تو اگه نبخشيدي ميتونستي رك و راست بگي نبخشيدم! ياد يه شعر زا مارتيك افتادم. واي... حالم بدتر شد!
بغلم كن عزيز دلم!‌ خواهش مي كنم!‌ التماست مي كنم كه حداقل تو جاي رحمان رحيم رو پر كني!‌ جايي كه خيلي وقته خالي مونده! ياد سمفوني مردگان افتادم...«تو مسيح مني» ... حالا مسيح من كجاس؟ .....هوم

هديه ي جالبي نبود،‌شايد غم انگيز ترين تبريك تولد تو تمام دنيا.... اما بهتر از الكي خوش بودنه ديگه! مگه نه؟ راستي! اولين نامه ي عاشقانه ي عمرم بود! كاش آخريش هم باشه!